|
Wannahave Eager MacFly - echte verhaal |
|
Start pagina
Het echte verhaal
Op dit deel van de website staan onze belevenissen met onze eerste Border Collie, MacFly. Omdat wij op internet foute informatie vonden over MacFly staat hier het echte verhaal. We hebben zelfs gelezen dat wij onze Border geslagen zouden hebben (absoluut niet waar!), en dat was voor ons de reden om dit verhaal te publiceren.
Toen wij eenmaal een kennel uitgekozen hadden werd het tijd om ons te verdiepen in het geslacht. Omdat dit onze eerste Border zou worden was onze keus gevallen op een teefje, omdat reutjes dominanter zijn. Onze fokster had echter geen teefjes meer over en dus werd het een reutje. Volgens de fokster maakte dit in gedrag niks uit, het is niet altijd waar dat reutjes dominanter zijn. Later bleek dit ook nog de drukste uit het nest te zijn. En groentjes als wij waren gingen we hiermee accoord, want ze hebben toch het beste met je voor?
Alles ging prima, tot het einde van MacFly's verblijf bij ons. Er waren tot dat moment geen indicaties dat er iets fout zou lopen, alle mogelijke trainingen werden gevolgd en werden tot ieders tevredenheid goed afgesloten. We waren op het eind nog bezig met een cursus schapendrijven en ook daarin bleek MacFly een ware Border Collie.
Op een gegeven moment begon MacFly angstagressie te ontwikkelen. Of wij daar zelf schuldig aan waren of niet, feit is dat onze relatie met de fokster vanaf dat moment veranderde. We hebben zelf geprobeerd iets aan het gedrag te doen, maar dat is niet gelukt Toen wij ons vervolgens naar de fokster richtte voor hulp, kregen wij het volgende te horen: MacFly's gedrag kon wel verholpen worden, maar dan moest MacFly 3x per week naar Martin Gaus in Lelystad en thuis moest hij niet in herhaling kunnen vallen. Omdat hij het angstagressie probleem meestal had met kleine drukke kinderen was dat laatste niet mogelijk, in onze straat wonen veel kleine kinderen. Enige andere keus werd ons niet gegeven, dus na veel praten en wikken en wegen werd de moeilijke keuze gemaakt om MacFly, in goed overleg met de fokster, terug te geven aan haar.
Toen begonnen de verwijten te komen en zijn we uiteindelijk met ruzie uit elkaar gegaan.
Maar dat wij onze hond mishandelde en zelfs geslagen zouden hebben is absoluut niet waar. Ook het bericht dat MacFly vaak door onze kinderen werd uitgelaten is niet waar. Er staan veel leugens over het verleden van MacFly op internet, dit is onze kant van de zaak. Wij hebben er alle mogelijke moeite voor gedaan om MacFly bij ons te kunnen houden en waren bereid daar externe hulp voor in te schakelen, maar het is voor normaal werkende mensen niet mogelijk om 3x per week naar Lelystad te gaan op normale kantoortijden. Andere keuzes werden ons niet gegeven. Een geregistreerde fokster is kennelijk nog geen garantie voor een goede begeleiding. En dat er achteraf leugens over het verleden van MacFly op internet staan zegt genoeg dunkt ons.
Inmiddels weten we beter en hadden we voor hulp gewoon in Hellevoetsluis terecht gekund (daar zit een uitstekende Martin Gaus afdeling), of MacFly intern kunnen brengen in Lelystad zodat hij zonder ons getraind kon worden.
Na dit avontuur hebben we ons gericht op herplaatsers, omdat die ook een kans verdienen. We hebben met veel plezier voor Chip gezorgd die helaas te vroeg is overleden aan lymfeklierkanker.
Daarna kwamen Fly & Sybil in ons leven en daar zorgen we nog steeds met veel plezier voor. Fly had gedragsproblemen naar andere honden toe, maar met de uitstekende begeleiding van de Martin Gaus Hondenschool in Hellevoetsluis was dat snel verholpen. We hebben er meerdere trainingen gevolgd en gaan ons nu bezig houden met behendigheid. Op 4 maart 2008 hebben we de vervolgcursus afgesloten met een certificaat. Het commentaar op de certificaten zegt genoeg over onze inzet voor onze honden.
